Στατιστική κυβερνητικής ανοησίας

0

Περί διαδηλώσεων και διαδημοτικών μετακινήσεων

Να πας ή όχι σε μια διαδήλωση είναι θέμα ατομικής επιλογής. Κανείς δεν σε αναγκάζει.

Να κλείνεσαι όμως με άλλους 150 σε ένα βαγόνι του μετρό ή στο λεωφορείο για να πας και να γυρίσεις από τη δουλειά σου είναι εξαναγκασμός. Είτε γιατί δεν έχεις να παίρνεις ταξί ή να πληρώνεις πάρκινγκ και βενζίνη, μια και άμα παίρνεις 600, 700, 800 ευρώ τον μήνα, το κόστος μιας τέτοιας επιλογής (100 – 200 ευρώ) την καθιστά απαγορευτική.

Ε, λοιπόν, κάθε μέρα εκατομμύρια άνθρωποι πάνε σε υποχρεωτική «διαδήλωση» με μετρό, ηλεκτρικό ή λεωφορεία. Χωρίς φυσικό αερισμό και με ανακυκλούμενο αέρα, ακόμη και με μάσκα, ο κίνδυνος μετάδοσης είναι τεράστιος.

Έρευνα του κρατικού Εθνικού Ινστιτούτου Εργασίας και Ανθρώπινου Δυναμικού δείχνει ότι σε αναστολή εργασίας ήταν τον Φεβρουάριο 532.208 μισθωτοί ή 24,9% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα σε σύνολο 2.300.000. Δηλαδή 1,8 εκατομμύρια μετακινούνται καθημερινά προς και από τη δουλειά τους.

Συν 200.000 δημόσιους υπαλλήλους (οι άλλοι μισοί τηλεργάζονται), συν τους αυτοαπασχολούμενους, 2.500.000 άνθρωποι καθημερινά αλλάζουν δήμο, ακόμη και πόλη. Οι μισοί τουλάχιστον με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς – κατά τα λοιπά απαγορεύεται η μετακίνηση με αλλαγή δήμου, χα!

Και επειδή οι «κασέτες» περί διαδηλώσεων έχουν μπει στον αυτόματο, δύο ερωτήσεις (πέραν των τοποθετήσεων τριών ειδικών, Λινού κ.λπ., ότι στον ανοιχτό χώρο δύσκολα μεταδίδεται ο ιός αλλά και τη σχετική αμερικανική μελέτη):

– Πόσες διαδηλώσεις είχαν γίνει τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2020 στη βόρεια Ελλάδα, όταν είχαμε 2.500 κρούσματα και 100 νεκρούς ημερησίως;

– Πόσες διαδηλώσεις έχουν γίνει στη Μύκονο και σε άλλες περιοχές που είναι στο κατακόκκινο;

*Άρθρο του Στάθη Σχινά στην έντυπη ΑΥΓΗ

Σχόλια απενεργοποιημένα.

Powered by themekiller.com