Αναστολές

0

Το ζήτημα είναι γνωστό από πολύ παλιά και δημιουργεί προβληματισμό για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Δικαιοσύνη. Οι ευυπόληπτοι πολίτες πέφτουν πάντα στα μαλακά. Όποιο και αν είναι το αδίκημα που έχουν διαπράξει.

Δεκατρία χρόνια με αναστολή ο ένας για παθητική και ενεργητική δωροδοκία, διαμεσολάβηση σε δωροδοκία και άμεση συνέργεια σε νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.

Είκοσι οκτώ μήνες με αναστολή ο άλλος για κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής. (Το ότι και οι δύο προαναφερθέντες έχουν φωτογραφία στην οποία πανηγυρίζουν αγκαλιά με τον Κ. Μητσοτάκη την εκλογή του στην προεδρία της Ν.Δ. δεν αφορά το παρόν άρθρο).

Και φυσικά, ακούγοντας αυτές τις περιπτώσεις, όλοι θυμήθηκαν την καθαρίστρια από τον Βόλο, η οποία για παραποίηση του απολυτηρίου του Δημοτικού καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη πρωτοδίκως (αυστηρότερα δηλαδή από ό,τι αν είχε καταδικαστεί για δωροδοκία και ξέπλυμα χρήματος…) και 10 χρόνια κάθειρξη στο Εφετείο. Χωρίς αναστολή. Και αυτό διότι θεωρήθηκε ότι, κάθε φορά που εισέπραττε τον μισθό της, διέπραττε απιστία εις βάρος του Δημοσίου. Προφανώς οι δικαστές εξάντλησαν την αυστηρότητά τους.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: Η αίσθηση ότι υπάρχουν περιπτώσεις που η Δικαιοσύνη εξαντλεί την αυστηρότητά της επειδή ο κατηγορούμενος δεν διαθέτει ισχυρά ερείσματα. Ενώ αντιθέτως ότι, όταν ο κατηγορούμενος έχει «άκρες», αντιμετωπίζεται ελαστικότερα.

Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοιου είδους μεροληψία στο τέλος θεωρείται φυσιολογική και γίνεται ανεκτή από την κοινωνία. Και αυτό δεν είναι καλό για ένα κράτος δικαίου. Ούτε για τη θωράκιση της διαφάνειας και της νομιμότητας στον τόπο.

*Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2019

Σχόλια απενεργοποιημένα.

Powered by themekiller.com