Η έξοδος από τα μνημόνια είναι μια ιστορική ευκαιρία για το λαό και τη χώρα

0

*άρθρο του Συντονιστή Γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας, Πέτρου Παπαγεωργίου

Η φράση που γράφεται και ακούγεται κατά κόρον το τελευταίο διάστημα από κυβερνητικά στελέχη, ότι δηλαδή «με την έξοδο από τα μνημόνια η χώρα αλλάζει σελίδα», δεν είναι απλά μια έκφραση που εξυπηρετεί ενδεχομένως και επικοινωνιακές ανάγκες, αλλά μια ιδιαίτερα ελπιδοφόρα προοπτική για την οποία θα πρέπει να εργαστούν τόσο οι κυβερνητικές και οι κομματικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και οι προοδευτικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας.

Για την ακρίβεια, η έξοδος από τα μνημόνια είναι μια ιστορική ευκαιρία για τον λαό και τη χώρα.

Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχάσουμε ότι αυτό που ζούμε από το 2010 και μετά είναι μια οδυνηρή εμπειρία και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην ξανασυμβεί στο μέλλον. Η χρεοκοπία της χώρας δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων μεμονωμένων λαθών ή κάποιας συνομωσίας, αλλά, αντίθετα, ήταν η χρεοκοπία ενός ολόκληρου συστήματος, ενός τρόπου διακυβέρνησης με βάση τις πελατειακές σχέσεις, ενός τρόπου ανάπτυξης και παραγωγής άναρχου, ασυνάρτητου, άνισου και άδικου. Ήταν ένας τρόπος λειτουργίας της χώρας που κυνηγούσε τις εύκολες λύσεις, το ευρώ, το φθηνό χρήμα. Άρα, όσο κι αν η οικονομία έχει μπει σε ανάκαμψη, και όσο κι αν αυτή η ανάκαμψη δυναμώνει, δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε στιγμή ότι η έξοδος από την κρίση απαιτεί βαθιές αλλαγές.  Αυτό που κάναμε ως τώρα ήταν να ισορροπήσουμε, να κλείσουμε τα ελλείμματα. Τώρα πρέπει να αναμετρηθούμε με προβλήματα, με παθογένειες, που αποτελούν την ταυτότητα του ιδιόμορφου καπιταλισμού που έχουμε στην Ελλάδα. Δεν αναφέρομαι σε αλλαγές λιτότητας, αλλά αλλαγές που θα μειώνουν τις ανισότητες, θα υποβοηθούν την απασχόληση, την ανάπτυξη και την ανασυγκρότηση της χώρας.

Όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 2015, η χώρα έπρεπε να πληρώσει χρέη του παρελθόντος, ύψους 80 δισ. ευρώ, από το 2015 έως το 2019. Και ενώ είχε αυτά τα χρέη δεν υπήρχε δανειακή σύμβαση. Διότι το 2ο Μνημόνιο δεν είχε ολοκληρωθεί. Τον Δεκέμβριο του 2014 ο κ. Σαμαράς έκανε μια συμφωνία δίμηνης παράτασης. Ενώ του πρότειναν εξάμηνη παράταση οι Ευρωπαίοι, αυτός έκανε δίμηνη παράταση, με τη σκέψη να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, να μην μπορεί να κυβερνήσει, να μην έχει λεφτά να πληρώσει τα δάνεια, τα χρέη, τους μισθούς και τις συντάξεις, καταρρέοντας το Μάρτιο. Ήταν το περιβόητο σχέδιο περί «αριστερής παρένθεσης».

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναλάβαμε και με τη βοήθεια του λαού αντέξαμε Όταν δε, βρεθήκαμε σε δυσκολία, καλέσαμε τον κόσμο να αποφασίσει με το δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμά του μας βοήθησε, γιατί τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα αν δεν είχαμε αυτό το αποτέλεσμα και αυτό το Πρόγραμμα που εμείς αναλάβαμε, το τελειώσαμε, κάτι που δεν είχε συμβεί ούτε με το πρώτο ούτε με το δεύτερο Μνημόνιο.

Το ότι τελείωσε αυτό το μνημόνιο στην ώρα του είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένου σχεδιασμού, συγκεκριμένης πολιτικής, συγκεκριμένης κυβέρνησης, συγκεκριμένης αποφασιστικότητας, συγκεκριμένης σχέσης που είχε αυτή η κυβέρνηση με την κοινωνία και το λαό.

Τώρα πρέπει να ανασκουμπωθούμε, να ανασυγκροτηθούμε, να σχεδιάσουμε το μέλλον μας με αυξημένους βαθμούς ελευθερίας, αξιοποιώντας το γεγονός ότι έχουμε μια οικονομία πια σε ανάκαμψη και όχι σε ύφεση.

Η συμφωνία του περασμένου Ιουνίου καθιστά το χρέος βιώσιμο.  Έχουμε μπροστά μας 14 χρόνια μέχρι το 2032, στα οποία οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους είναι διαχειρίσιμες, δηλαδή μπορούμε χωρίς να παίρνουμε μέτρα λιτότητας, να εξυπηρετούμε τις υποχρεώσεις μας. Αυτό μας διασφαλίζει μια πορεία θετική και ελεγχόμενη.

Δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις να εξασφαλίσουμε μόνιμες παροχές, είτε με την έννοια των κοινωνικών δαπανών είτε με την έννοια των στοχευόμενων φορολογικών ελαφρύνσεων. Αυτό θα γίνει ήδη με τον Προϋπολογισμό του 2019.

Παράλληλα, η οικονομία μπήκε σε τροχιά ανάκαμψης. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε από τον τουρισμό αλλά σιγά-σιγά γενικεύεται και η ανάκαμψη αυτή έχει σταθερότητα και μεσοπρόθεσμο ορίζοντα.

Το σχέδιο μας για την επόμενη μέρα πρέπει να είναι και σχέδιο για την επόμενη τετραετία. Γιατί όλα αυτά που έχουμε ξεκινήσει απαιτούν τουλάχιστον μια ακόμα τετραετία για να μπορέσουν να αποδώσουν πλήρως τα αποτελέσματά τους στον κόσμο.

Ξεκινάμε τώρα αυτή την πορεία, αυτόν το νέο κύκλο, μετά τα μνημόνια, τον μεταμνημονιακό κύκλο, με μια σειρά από εφόδια, τα οποία ούτε κατά διάνοια δεν τα είχαμε το 2015, όταν αρχίζαμε. Έχουμε μια οικονομία σε ανάκαμψη, έχουμε ένα χρέος βιώσιμο και υπό έλεγχο, έχουμε μια κυβερνητική εμπειρία που τότε δεν την είχαμε, έχουμε ένα σχέδιο ανάπτυξης -πολύ σημαντικό. Πρόκειται για ένα σχέδιο δικό μας, το οποίο έχει μέσα σημαντικά πράγματα, κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, μέτρα που βοηθούν στη μείωση των ανισοτήτων, στην ενδυνάμωση των εργαζομένων και στην ανάπτυξη της χώρας με τρόπο βιώσιμο και δίκαιο. Άρα με αυτά τα εφόδια μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ότι αν υπό τις συνθήκες όλων αυτών των δυσκολιών σταθήκαμε όρθιοι, από δω και πέρα η φιλοδοξία είναι να παράγουμε ένα έργο το οποίο θα διευρύνει την κοινωνική και πολιτική επιρροή της Αριστεράς.

(Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα, Παρασκευή 13 Ιουλίου, στην εφημερίδα Larissanet)

Σχόλια απενεργοποιημένα.

Powered by themekiller.com