Για την υπεράσπιση της εργασίας

0

Τα ολέθρια προγράμματα της περιόδου 2010 – 2014 καταστρώθηκαν από μουλάδες του νεοφιλελευθερισμού, οι οποίοι από τότε έχουν πολλές φορές ομολογήσει ότι δεν είχαν ιδέα τι έκαναν και απλώς μας «έσφαξαν στο γόνατο»

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία ανατράπηκε ριζικά. Το κοινωνικό συμβόλαιο που είχε εδραιωθεί στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αντικαταστάθηκε από τα συνθήματα της «ευελιξίας» και της «ανταγωνιστικότητας». Λέξεις που υπονοούν την κατάργηση του πλέγματος προστασίας των εργασιακών σχέσεων, τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.

Εκατομμύρια εργαζόμενοι στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ σπρώχτηκαν στην επισφάλεια. Η κερδοφορία του κεφαλαίου εκτινάχθηκε, αλλά η κρίση του 2008 σάρωσε κάθε αυταπάτη. Σήμερα, η κρίση αυτή παίρνει πολιτικά χαρακτηριστικά με την κατάρρευση των κλασικών, κάποτε πανίσχυρων, δικομματικών συστημάτων. Όμως οι δυνάμεις της εργασίας αναζητούν ακόμα μια εναλλακτική στρατηγική που θα οδηγήσει σε πιο ευνοϊκούς συσχετισμούς.

Στην Ελλάδα, η καταστροφή από το 2010 υπήρξε πολλαπλάσια. Τα ολέθρια προγράμματα της περιόδου 2010 – 2014 καταστρώθηκαν από μουλάδες του νεοφιλελευθερισμού, οι οποίοι από τότε έχουν πολλές φορές ομολογήσει ότι δεν είχαν ιδέα τι έκαναν και απλώς μας «έσφαξαν στο γόνατο». Οι κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά – Βενιζέλου υπέγραψαν ό,τι τους ζητήθηκε και ανέλαβαν και την ιδιοκτησία των εκτρωμάτων αυτών. Και οι εργοδότες, με τον τρόπο τους, έσπρωξαν υπογείως την τρόικα να επιβάλει ακόμα πιο σκληρούς όρους, που δεν ήταν καν σχετικοί με τη δημοσιονομική προσαρμογή. Έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν, οι μισθοί μειώθηκαν απελπιστικά, τα ασφαλιστικά ταμεία λεηλατήθηκαν και οδηγήθηκαν στην ασφυξία.

Από το 2015 και μέχρι σήμερα, παράλληλα με την εφαρμογή ενός δύσκολου προγράμματος, και παρά τους σκληρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς, η προσπάθεια για τη στήριξη της εργασίας υπήρξε συνεχής και συστηματική. Για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξαν οργανωμένη πολιτική για την ανακούφιση της ανεργίας, ουσιαστικοί έλεγχοι για το χτύπημα της αδήλωτης και της υποδηλωμένης απασχόλησης, ποινές σε εργοδότες για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας. Σήμερα, και εν όψει της ολοκλήρωσης του προγράμματος, η χώρα κάνει ακόμα ένα βήμα μπροστά, βάζοντας στο τραπέζι την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων και την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Σε κάθε περίπτωση, η υπεράσπιση της εργασίας απέναντι στην εκμετάλλευση και την αυθαιρεσία ήταν, είναι και θα είναι, πρώτα και κύρια, υπόθεση των ίδιων των εργαζόμενων. Και αυτό είναι το νόημα της μεθαυριανής Πρωτομαγιάς.

Το κύριο άρθρο της «Αυγής» την Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Σχόλια απενεργοποιημένα.

Powered by themekiller.com