Η έντονη κομματικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, κυρίως του γεωργικού τομέα

0

Του Χρήστου Παπαδημητρίου*

Το ότι δεν είναι ομόθυμη διάθεση της αγροτιάς να στηθούν μπλόκα στους δρόμους το Γενάρη του 2018 είναι βέβαιο. Το ότι δεν κινήθηκε η διαδικασία να διεκδικηθούν λύσεις σε προβλήματα της αγροτιάς που είναι ώριμα είναι επίσης πέραν «πάσης αμφιβολίας». Το ότι δεν προσέρχονται οι αγρότες σε διαπραγμάτευση με όρους αγροτικού κινήματος είναι ορατή πραγματικότητα. Και τέλος το ότι η πλατιά μάζα των αγροτών είναι ιδιαίτερα επιφυλακτική στο στήσιμο μπλόκων στη σημερινή συγκυρία γιατί φοβάται ότι δεν θα υπηρετηθούν τα συμφέροντά της, είναι κοινό μυστικό. Είναι εύλογο, με βάση τα παραπάνω το ερώτημα: γιατί αποφασίστηκε από κάποιες δυνάμεις να στηθούν οπωσδήποτε μπλόκα στους εθνικούς δρόμους; Επειδή τα μπλόκα δεν αποτελούν απλή μορφή αγώνα, αλλά το έσχατο μέσο διεκδίκησης διερωτόμαστε για ποιο λόγο επέλεξαν τη σύγκρουση;

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Η απάντηση στο δεύτερο είναι ότι η σύγκρουση γεννά συνθήκες αναθέρμανσης της διεκδικητικής διάθεσης. Οι επιλογές αυτές είναι εμφανές ότι συνδέονται με την έντονη κομματικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, κυρίως του γεωργικού τομέα. Εξαιρούμε τους κτηνοτρόφους οι οποίοι δεν κυριαρχούν στο στήσιμο των μπλόκων. Οι ομοσπονδίες των αγροτών ελέγχονται οργανωτικά από το ΚΚΕ και τη ΝΔ. Δεν είναι επαγγελματικές οργανώσεις με αυτοτέλεια έναντι των κομμάτων που τις υποστηρίζουν. Δεν εκφράζουν δηλαδή γνήσια τη θέληση και την αγωνία της αγροτιάς. Οι σκοποί και οι στοχεύσεις είναι πολιτικοί. Η οργανωτική στρέβλωση δεν δημιουργεί συνθήκες λήψης αποφάσεων με όρους αγροτοσυνδικαλιστικούς. Ούτε ενσωματώνονται οργανωτικά πρωτοπόροι αγρότες που δεν είναι φίλοι των αντίστοιχων κομμάτων, νοιάζονται όμως, να προωθήσουν τα επαγγελματικά τους συμφέροντα.

Αυτή είναι η «αχίλλεια πτέρνα» του συνδικαλιστικού κινήματος των αγροτών. Ωστόσο, όταν τα προβλήματα οξύνονται, συντάσσονται μαζί τους ευρύτερες μάζες αγροτών για να αναδειχθούν τα προβλήματά τους. Στη σημερινή όμως συγκυρία της εποπτείας από τους δανειστές, της ευνοϊκής διάθεσης προς τους αγρότες από την Κυβέρνηση και της «διάλυσης» του συνεταιριστικού κινήματος είναι εύλογη η επιφύλαξη και η αντίθεση πολλών αγροτών στις αποφάσεις των κομματικών ομοσπονδιών των αγροτών. Και με αυτούς τους όρους κανείς δεν αρνείται το δικαίωμά τους να διαδηλώσουν το δίκαιο τους. Δεν χρειάζεται όμως να κρύβουν και το ποιοι είναι  και ποιους εκπροσωπούν. Ας ακολουθήσουν για παράδειγμα την τακτική που εφαρμόζεται στο συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων να διαδηλώνουν π.χ με τη σημαία του ΠΑΜΕ. Με αυτόν τον τρόπο θα φανεί αν στοιχίζονται οι αγρότες μαζί τους για υποστήριξη του αφηγήματος τους  που αφορά την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας και τα επαγγελματικά συμφέροντα των αγροτών.

Στους εργατοϋπαλλήλους οι κομματικές παρατάξεις των αντιπολιτευόμενων κομμάτων σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ προκήρυξαν στάσεις και απεργίες με συμμετοχή που εξέθεσε τις Διοικήσεις π.χ 1-2% σε δασκάλους και καθηγητές στην πόλη μας.

Τα αντίστοιχα κέντρα που αποφάσισαν τη σύγκρουση στους αγρότες κινούνται κρύβοντας τις προθέσεις τους. Προβάλλουν το πρόσωπο των αγωνιστών που σέβονται την παράδοση των επετειακών διεκδικήσεων το μεσοχείμωνο κάθε χρονιάς, θέτοντας ως προμετωπίδα την επιβίωση της αγροτιάς για να μην φανεί ότι αυτό το χειμώνα λείπει το κίνητρο για σύγκρουση. Αντικρούουν τις διαφορετικές απόψεις αγροτών εκτοξεύοντας ύβρεις, του τύπου «προβοκάτορες», υπονομευτές της μαζικότητας και τη δυναμική των μπλόκων και « υποκινητές του κοινωνικού αυτοματισμού» και κρύβονται με αυτόν τον τρόπο τα πραγματικά κίνητρα των κινητοποιήσεων. Συγχρόνως «βαφτίζουν» ως δημοκρατικά αποφασισμένο από συνελεύσεις των αγροτών το πλαίσιο των αιτημάτων για να αποκλείσουν προτάσεις για ενότητα και κοινό αγώνα και διαπραγμάτευση με το υπουργείο. Αυτά περιλαμβάνονται σε ανακοίνωση της πανελλαδικής επιτροπής των μπλόκων.

Δεν μπορούν όμως να πείσουν ότι δεν προέχει στα μυαλά των πρωταγωνιστών ο αντιπολιτευτικός αγώνας στην κυβέρνηση, έναντι της επίλυσης των επαγγελματικών προβλημάτων.

Μια ματιά στα αιτήματα δείχνει ότι δεν έχουν τεθεί έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει σύγκληση. Φαίνεται καθαρά ότι υπερασπίζονται ένα μοντέλο ανάπτυξης απαρχαιωμένο που στηρίζεται στις επιδοτήσεις, ευρωπαϊκές και εθνικές, που δεν προωθεί συνεργατικές δράσεις για προμήθειες φθηνότερων εφοδίων, για επεξεργασία των παραγόμενων αγροτικών προϊόντων και συλλογική διάθεση του τελικού προϊόντος στην αγορά. Η οπτική της επιτροπής μπλόκων ως προς την μείωση τους κόστους παραγωγής είναι στραμμένη στο παρελθόν. Φυσικά κλείνουν τα μάτια στα προγράμματα net metering, τις ενεργειακές κοινότητες, τα μέτρα για ενιαία τιμή του αρδευτικού νερού και την κατασκευή μικρών φραγμάτων και λιμνοδεξαμενών που θα παρέχουν φθηνό νερό. Ζητούν εξαιρέσεις που δεν θα μπορούν να γίνουν δεκτές στο θέμα της φορολογίας, των ασφαλιστικών εισφορών και των ορίων συνταξιοδότησης. Το πρώτο αίτημα για εγγυημένες τιμές προϋποθέτει έξοδο από την ΕΕ επομένως δεν είναι αίτημα για άμεσο δράση.

Εν κατακλείδι, δεν διαφωνούμε με τους διεκδικητικούς αγώνες, όμως αυτοί πρέπει να διεξάγονται με συνδικαλιστικούς όρους.

*Ο Χρήστος Παπαδημητρίου είναι συντονιστής του Αγροτικού Τμήματος της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας

Σχόλια απενεργοποιημένα.

Powered by themekiller.com