Αν η αντιπολίτευση έπαιζε σκάκι και όχι τάβλι…

0

Του Αντώνη Λιάκου*

Αν η αντιπολίτευση έπαιζε σκάκι και όχι τάβλι, θα έσπευδε να συνδράμει στη λύση του νέου μακεδονικού. Πρώτο γιατί δεν θα το είχε μπροστά της όταν θα ερχόταν η σειρά της να κυβερνήσει, και δεύτερο γιατί τις όποιες αντιδράσεις θα τις χρεωνόταν κυρίως η κυβέρνηση και δευτερευόντως η ίδια. Αλλά είπαμε ένα πράγμα η στρατηγική, και κάτι άλλο τα ζάρια.
Τώρα ως προς το διαφιλονικούμενο, έχω γράψει και πει τόσα, από την πρώτη αρχή του ζητήματος (και έχω εισπράξει τόσες αντιδράσεις) ώστε πραγματικά το βρίσκω εξαιρετικά ανιαρό να συνεχίσω. Είναι σουρεαλ πώς μπορείς εσύ να βαφτίσεις μια χώρα που αυτοαποκαλείται με ένα όνομα, και όταν επίσης όλοι οι άλλοι, παντού στον κόσμο, την αποκαλούν με αυτό το ίδιο το όνομα. Σουρεάλ να νομίζεις ότι θα της επιβάλεις ένα τρίτο, επειδή έχεις ένα (τυπικό) βέτο στο ΝΑΤΟ. Χλωμό φαίνεται. Τέλος πάντων. Όσοι έχουν τα γένια, έχουν και τα χτένια.
Θα πρέπει να καταλάβει κανείς τι σημαίνει το όνομα Μακεδόνες για τους ίδιους. Εκείνο που καταλαβαίνεις από αυτή την Disneyland των Σκοπίων, με τα εκατοντάδες αγάλματα στο κέντρο της πόλης, καθώς και το αφήγημα που προκύπτει από το αρχαιολογικό, αλλά κεντρικό τους μουσείο, είναι ότι θεωρούν τον εαυτό τους κληρονόμο όλων των πολιτισμών που άνθισαν ή πέρασαν από την περιοχή. Γι αυτό κι ο Αλέξανδρος δίπλα στον Ιουστινιανό και τον Κύριλλο και Μεθόδιο και τον Άγιο Κωνσταντίνο, και την Μητέρα Τερέζα και τους βούλγαρους μεσαιωνικούς τσάρους, και χαιντούκους και αμέτρητους «δασκάλους του γένους» και ακτιβιστές του μακεδονικού αγώνα, και αντιστασιακούς του Β’ΠΠ. Γεωγραφικός προσδιορισμός; Προς τα κει δείχνει το όνομα. Τι αποκλείει όμως; Τις οθωμανικές και μουσουλμανικές κληρονομιές των Βαλκανίων. Δηλαδή την Αλβανική μειονότητα; Αυτή δεν αντιπροσωπεύεται καθόλου σ’ αυτό το συμβολικό πάνθεον. Και εκεί είναι το πρόβλημα. Λεπτό πρόβλημα, ισορροπίας ανάμεσα στην πλειονότητα και στη μειονότητα, που πρέπει να βοηθηθούν να τα βρούν, γιατί άλλη μια εστία εμφυλιοπολεμικών ταραχών θα ήταν καταστροφική. Αυτό είναι το πρωτεύον. Η σταθεροποίηση των κεντρικών Βαλκανίων. Αυτός που παίζει σκάκι, και δεν ρίχνει ζάρια αυτόν τον στόχο σκέπτεται, αντί να τρέχει όπως η αλεπού πίσω από τον τράγο περιμένοντας πότε θα πέσει …η κυβέρνηση.
Και κάτι τελευταίο. Δεν υπάρχουν αλυτρωτικές λέξεις. Οι λέξεις αποκτούν νόημα από τις φράσεις, από τη θέση τους σ’ αυτές. Το «πουλάκι» έχει άλλο νόημα όταν κελαηδάει, άλλο όταν χρησιμοποιείται σε τρυφερές επικλήσεις και εντελώς διαφορετικό όταν λέμε «πάει, το πουλάκι πέταξε», ή … τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Αλλά φοβάμαι ότι τώρα σ’ αυτά τα ευκόλως εννοούμενα …βρισκόμαστε.

 

*Από την προσωπική σελίδα του ιστορικού Αντώνη Λιάκου, στο facebook

Please follow and like us:
13

Comments are closed.

Powered by themekiller.com