Περί της αναγέννησης του συνδικαλιστικού κινήματος

0

Ως εργαζόμενοι που ζήσαμε τη μεταπολιτευτική ανάταση του συνδικαλιστικού κινήματος και τη σταδιακή πτώση του, οφείλουμε να πούμε ότι η συζήτηση πρέπει να οργανωθεί άμεσα. Να είναι ανοιχτή, χωρίς προκαταλήψεις και αγκυλώσεις, να εκτείνεται στην διάρθρωση και τη λειτουργία του συνδικαλισμού, στις αρχές του, τις διεκδικήσεις του, στην ενότητα του, στις μορφές αγώνα.

Των Βασίλη Ζωγράφου και Στέλιου Σαΐτη*

Αφορμή να γραφτεί το πόνημα αυτό υπήρξε το άρθρο του Στάθη Τραχανατζή με τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο μετασυνδικαλισμός και η έξοδος από την επιτροπεία» («Η Αυγή», Σάββατο, 25.11.17). Το άρθρο είναι ενδιαφέρον γιατί καταπιάνεται με το ζήτημα του προσδιορισμού του χαρακτήρα του συνδικαλισμού στα χρόνια των Μνημονίων, αναφερόμενο σωστά στην αλλοίωση των ταξικών χαρακτηριστικών του, τον ψευδοεπαναστατικό του λόγο και στη λειτουργία του, η οποία στην πράξη αποτελεί στυλοβάτη των εργοδοτικών συμφερόντων.

Παρά το γεγονός ότι καταλογίζει μονομερώς τις ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ για την κατάντια του συνδικαλισμού, το άρθρο είναι ενδιαφέρον γιατί «κρούει τον κώδωνα του κινδύνου» για τις επερχόμενες συνέπειες από τη μη αναγέννησή του. Χωρίς καμία διάθεση να υπερασπιστούμε τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουμε να πούμε ότι το πώς έφτασε το συνδικαλιστικό κίνημα σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να γίνει θέμα ευρείας συζήτησης. Σε αυτή μπορούν να αναζητηθούν τα γενεσιουργά αίτια. Το κύριο είναι η έντονη κομματικοποίησή του, η οποία ευθύνεται για τον διχασμό των εργαζομένων σε όλες τις εκφάνσεις της δράσης τους. Ο συνδικαλισμός, χωρίς ενωμένη δράση των εργαζομένων και αποδιοργανωμένος από τη λειτουργία του παραταξιακού συνδικαλισμού, έγινε «παιχνιδάκι» στα χέρια των εργοδοτών και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών προστατών τους την περίοδο της κρίσης και των Μνημονίων. Η απομαζικοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, η αποχή των εργαζομένων από τη δράση τους και η μονιμότητα των συνδικαλιστικών στελεχών, σε συνδυασμό με τις σκοπιμότητές τους αποτελούν συνέπειες τις κομματικοποίησης και συγχρόνως δευτερογενείς αιτίες των προβλημάτων λειτουργίας του κινήματος.

Η ήττα των συνδικαλιστικών δυνάμεων οφείλεται κυρίως όχι στο πώς λειτούργησαν στην περίοδο της κρίσης, αλλά στο μοντέλο συγκρότησης και λειτουργίας τους προ κρίσης. Στη δεκαετία του ’90 ο νεοφιλελευθερισμός κέρδιζε πολιτικό έδαφος στη χώρα χωρίς να συγκινήσει αυτές τις δυνάμεις να οχυρωθούν ρίχνοντας βάρος στην ενότητα κάθε συνδικαλιστικού χώρου. Τα επόμενα χρόνια, ο συνδικαλισμός μετατράπηκε «σε γίγαντα με πύρινα πόδια».

Η προσέγγιση ότι φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν ηγήθηκε της προσπάθειας αναγέννησης του συνδικαλιστικού κινήματος δεν έχει ιστορική βάση, όντας υπερβολική. Για να αναγεννηθεί, θέλει πολλή δουλειά από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα ανιδιοτελή συνδικαλιστικά στελέχη. Με όρους κινήματος, η αναγέννηση συνδέεται με νέο προσανατολισμό σε ταξικούς αγώνες για τα πραγματικά προβλήματα που θα συγκινήσουν τους εργαζόμενους. Το κίνημα δεν ξεκινά πολιτικό αγώνα γιατί δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Αυτός σταματά στον προσδιορισμό του αντιπάλου και του διεκδικητικού στόχου να αρθούν οι ανισότητες του συστήματος που δυναστεύουν τους εργαζόμενους στο καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη της κεντρικής πολιτικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ που δεν κάνει πράξη το εδάφιο της απόφασης του Συνεδρίου: «Η πορεία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και η συμμετοχή των κομματικών δυνάμεων σε αυτό θα είναι αντικείμενο οργανωμένης συζήτησης στο κόμμα με ευθύνη της Κεντρικής Επιτροπής και του αρμόδιου τμήματος».

Το να κάνουμε, όμως, σπέκουλα ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ υποτιμά τον ρόλο του συνδικαλισμού, φοβάται ένα νέο αφήγημα για να μην έχει προβλήματα στην εφαρμογή της πολιτικής του και λειτουργεί ως κριτήριο ενός μετασυνδικαλισμού στυλοβάτη των εργοδοτών» είναι άδικο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι ύβρις.

Ως εργαζόμενοι που ζήσαμε τη μεταπολιτευτική ανάταση του συνδικαλιστικού κινήματος και τη σταδιακή πτώση του, οφείλουμε να πούμε ότι η συζήτηση πρέπει να οργανωθεί άμεσα. Να είναι ανοιχτή, χωρίς προκαταλήψεις και αγκυλώσεις, να εκτείνεται στην διάρθρωση και τη λειτουργία του συνδικαλισμού, στις αρχές του, τις διεκδικήσεις του, στην ενότητα του, στις μορφές αγώνα. Τα πάντα. Αυτό που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής είναι να διευκρινιστεί πλήρως ο ρόλος των συνδικαλιστικών οργανώσεων στις πολιτικές αλλαγές. Για κάποιους, στις συνδικαλιστικές οργανώσεις ανήκει ο ρόλος του πολιτικού υποκειμένου. Για εμάς αυτό συνιστά στρέβλωση που οδηγεί στη διάρρηξη της ταξικής ενότητας, την απομαζικοποίηση και την αποδυνάμωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με τη μετατροπή του σε ιμάντα μεταβίβασης κομματικών εντολών. Αν κάτι χρειάζεται σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα, είναι ακριβώς η επανασύνδεσή του με τα προβλήματα των εργαζομένων, η προώθηση και η περιφρούρηση της ταξικής ενότητας μέσα από τον αγώνα για την επίλυση των προβλημάτων, γεγονός που αποτελεί πρωταρχικό όρο και προϋπόθεση για την αποτελεσματικότητα των κοινωνικών αγώνων και την καταξίωση του κοινωνικού του ρόλου.

ΥΓ.: Στους νυν εργαζόμενους επαφίεται η απόφαση της αντικατάστασης του παραταξιακού συνδικαλισμού. Με τι; Ας το ψάξουν.

* Ο Βασίλης Ζωγράφος και ο Στέλιος Σαΐτης είναι μέλη ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ το Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017

 

 

Please follow and like us:
0

Comments are closed.

Powered by themekiller.com