Αλέξης Τσίπρας από την Ήπειρο: Πετύχαμε εκεί που οι άλλοι απέτυχαν

0

Κλείνοντας τις εργασίες του 5ου Περιφερειακού Αναπτυξιακού Συνεδρίου Ηπείρου, στην ομιλία του στα Γιάννινα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:

«ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΠΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ»

Με τα Περιφερειακά Συνέδρια φιλοδοξούμε να συγκροτήσουμε, μαζί με τις τοπικές κοινωνίες, τους παραγωγικούς φορείς, τους κλαδικούς φορείς και την τοπική αυτοδιοίκηση, το σχέδιο μας για την επόμενη μέρα. Το σχέδιο μας για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση και για το νέο μοντέλο ανάπτυξης που οραματιζόμαστε. Το μοντέλο της δίκαιης ανάπτυξης, καθότι τώρα που σιγά – σιγά αχνοφαίνεται στον ορίζοντα η οριστική έξοδος από αυτήν την πολύ μεγάλη περιπέτεια, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να θελήσουμε ή να πιστέψουμε ότι μπορούμε, γιατί δε μπορούμε ούτως ή άλλως, να γυρίσουμε στο πώς ήταν τα πράγματα πριν την κρίση, στο 2009. Αν δεν αλλάξουμε το μοντέλο της παραγωγής και το μοντέλο της ανάπτυξης η κρίση θα ξανακυλήσει. Μαζί, λοιπόν, με την έξοδο από την κρίση πρέπει να καταπολεμήσουμε και τις αιτίες που μας οδήγησαν σε αυτήν. Και πιστεύω ότι αυτή η προσπάθεια που καταγράφεται με επιτυχία, και η επιτυχία φαίνεται από την παρουσία όχι μόνο στην ομιλία του Πρωθυπουργού, κυρίως στα στρογγυλά τραπέζια, εκεί όπου γίνεται πολύ ουσιαστική συζήτηση, σχεδόν με το μισό υπουργικό συμβούλιο κάθε φορά.

Αυτή, λοιπόν, η εμπειρία καταγράφει με πετυχημένο, θα έλεγα, τρόπο, τη δίψα, την επιθυμία των τοπικών κοινωνιών όχι να είναι κομπάρσοι σε αυτήν την παράσταση, σε αυτήν την προσπάθεια, αλλά να είναι συμπρωταγωνιστές στην κοινή μας προσπάθεια για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, για να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος και για να αξιοποιήσουμε τα πολύ σημαντικά, συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που έχει ο κάθε τόπος. Και κάθε τόπος είναι ξεχωριστός και προφανώς έχει κι άλλες ανάγκες, άλλες προτεραιότητες, άλλες προσδοκίες.

«ΠΕΤΥΧΑΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΕΤΥΧΑΝ»

Επιτρέψτε μου, να ξεκινήσω την παρέμβασή μου κάνοντας, πάρα πολύ σύντομα, έναν μικρό απολογισμό μίας πορείας, ομολογουμένως, εξαιρετικά δύσκολης, από το 2015 έως σήμερα.

Και γιατί το αισθάνομαι αυτό; Γιατί, βλέπω ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής, σε ένα σημείο που παίρνουμε τη στροφή. Και άρα, δεν χρειάζεται εφησυχασμός, δεν χρειάζεται να θεωρήσουμε ότι όλα τελείωσαν. Όμως, χρειάζεται να έχουμε και συνείδηση πού ήμασταν και πού βρισκόμαστε. Και να αξιολογήσουμε και το γιατί βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση σήμερα.

Ξέρετε, εμείς δεν κρύψαμε πότε ότι αυτή η πορεία θα είναι δύσκολη.

Αντιθέτως, στις εκλογές του 2015 του Σεπτέμβρη, μετά τη σκληρή και δύσκολη διαπραγμάτευση, που οδήγησε σε έναν συμβιβασμό δύσκολο με τους εταίρους μας, μιλήσαμε ανοιχτά στον κόσμο για τον ανηφορικό δρόμο που θα είχαμε μέχρι το τέλος του προγράμματος και των μνημονίων.

Παράλληλα, όμως, δεσμευτήκαμε και σε κάποιες βασικές αρχές.

Ότι θα εξυγιάνουμε τα δημόσια οικονομικά της χώρας, που για δεκαετίες ήταν αντικείμενο διασπάθισης, κακοδιαχείρισης και λεηλασίας.

Ότι θα χτυπήσουμε, αν χρειαστεί και με συγκρούσεις, που ενδεχομένως να έχουν και πολιτικό κόστος, τη ρίζα της διαπλοκής και της διαφθοράς. Και ότι σε αυτή μας την προσπάθεια, μία δύσκολη προσπάθεια, διττή και μέσα και έξω. Έξω, με διαρκείς διαπραγματεύσεις για την εφαρμογή του προγράμματος, μέσα, με συγκρούσεις. Σε αυτή μας την προσπάθεια, όμως, δε θα χάσουμε τον προσανατολισμό μας να στηρίζουμε με κάθε τρόπο τους πιο αδύναμους. Τους ανασφάλιστους, τους άνεργους, αυτούς που απειλούνται από τον εφιάλτη της φτώχειας.

Σε αυτά τα μέτωπα εργαστήκαμε με πείσμα. Και σήμερα, πιστεύω ότι είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε έναν θετικό απολογισμό και, κυρίως, είμαστε σε θέση να έχουμε την απόλυτη αυτοπεποίθηση ότι οι θυσίες και οι προσπάθειες δεν πάνε χαμένες. Διότι, σήμερα, είναι όλη η Ευρώπη που παραδέχεται ότι παίρνουμε στροφή. Σήμερα, είναι ο διεθνής Τύπος που αναγνωρίζει ότι τελειώνουν επιτέλους τα προγράμματα. Σήμερα, αρχίζει σιγά – σιγά και το αισθάνεται και ο τελευταίος Έλληνας ότι έχουμε μπροστά μας τα τελευταία μέτρα για να βγούμε από αυτήν την πολύχρονη περιπέτεια που πέρασε ο τόπος.

Εργαστήκαμε με πείσμα, λοιπόν. Συγκρουστήκαμε με ισχυρότατα συμφέροντα που κρατούσαν για πάρα πολλά χρόνια δέσμια τη χώρα και την οικονομία και αξιοποιήσαμε κάθε δυνατότητα, ακόμα και μέσα σε δύσκολες δημοσιονομικές συνθήκες, προκειμένου να εδραιώσουμε προγράμματα κοινωνικής προστασίας και κοινωνικής απασχόλησης.

Να εξασφαλίσουμε καθολική πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, για παράδειγμα, για όλους, ασφαλισμένους και μη, να στηρίξουμε τις δομές του κοινωνικού κράτους, που, δυστυχώς, οι προηγούμενες κυβερνήσεις, στα χρόνια της ευμάρειας, άφησαν εγκαταλελειμμένες και ουσιαστικά κατεδαφίστηκαν, στην πορεία των χρόνων.

Σήμερα, όμως, λοιπόν που βρισκόμαστε σε αυτήν την καμπή της πορείας αυτής, στον απολογισμό που έχουμε να κάνουμε, θέλω να σας πω το εξής: Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα προγράμματα, η αποτυχία των οποίων προκάλεσε τεράστια προβλήματα στη χώρα και την οικονομία, το πρόγραμμα αυτό υλοποιεί τους στόχους του και βαδίζει προς την ολοκλήρωσή του.

Γιατί, λοιπόν, εμείς πετυχαίνουμε εκεί που οι προηγούμενοι απέτυχαν; Γιατί το τρίτο πρόγραμμα βγαίνει, ενώ τα δύο πρώτα δε βγήκαν; Το τρίτο πρόγραμμα είχε ελαφρύτερη δημοσιονομική προσαρμογή. Αυτό ήταν το κέρδος, το ουσιαστικό της διαπραγμάτευσης. Τα μικρότερα πλεονάσματα από αυτά τα οποία είχε δεσμεύσει τη χώρα η προηγούμενη κυβέρνηση που ήταν 4 και 4,2 % για την τριετία που διανύουμε. Δεν είναι λίγα 20 δισ. ευρώ περισσότερα βάρη που στο 2016, 2017 και 2018 θα έπεφταν στις πλάτες των πιο αδύναμων.

Και βεβαίως, εγώ θεωρώ, ότι αν αυτός είναι ο πρώτος λόγος, ο δεύτερος λόγος είναι ότι στοχεύσαμε στις δομικές μεταρρυθμίσεις, πολλές από αυτές ήταν αναγκαίες.

Για παράδειγμα, είναι αναγκαίο στη χώρα να πληρώνουν οι πλούσιοι, πώς θα γίνει; Όποιος έχει μεγάλη ακίνητη περιουσία, που είναι ένα αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να πληρώνει. Διότι, όλα τα προηγούμενα χρόνια, ήταν σχεδόν εθελοντική η συνεισφορά των εχόντων. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι τα δύο πρώτα μνημόνια έδωσαν τα φορολογικά βάρη, δυστυχώς, στους μεσαίους και στους χαμηλούς.

Δομικές μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση και στο κράτος που ήταν αναγκαίες. Όλοι μιλούσαν για αποκομματικοποίηση του κράτους, αλλά δυστυχώς όλοι γνωρίζαμε, ότι όχι μόνο όταν άλλαζαν οι κυβερνήσεις, αλλά και οι υπουργοί όταν άλλαζαν έπαιρναν μαζί τους και τον τελευταίο υπάλληλο.

Εμείς τις τολμήσαμε αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Αλλά, αυτές τις μεταρρυθμίσεις τις πετυχαίνουμε για έναν λόγο. Διότι, έχουμε δημιουργήσει ένα πλαίσιο συναίνεσης και εάν όχι πλήρους αποδοχής, θα έλεγα, πλήρους κατανόησης από την πλευρά της κοινωνίας σε αυτές τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Γιατί, καμία μεταρρύθμιση δε μπορεί να πετύχει εάν δεν έχει τη στοιχειώδη συμφωνία της κοινωνίας.

«ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ DESPARETE NEWS»

Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τον πανικό που έχει καταλάβει ορισμένους που βλέπουν ότι όχι η κυβέρνηση, αλλά η χώρα πετυχαίνει στόχους, αναγνωρίζεται διεθνώς, ξαναγίνεται χώρα με κύρος στο διεθνές στερέωμα, δεν είναι πια το μαύρο πρόβατο που κανείς δεν ήθελε να ασχολείται μαζί του. Και όταν οι ξένοι ηγέτες ασχολούνταν μόνο με δασκαλίστικο ύφος να πουν κάντε τα μαθήματά σας, θυμάστε τι τραβήξαμε τόσα χρόνια.

Και επειδή ενοχλούνται από αυτό ορισμένοι, έχουν εξαπολύσει μία απίστευτη προσπάθεια παραπληροφόρησης. Το φαινόμενο ονομάζεται, δεν είναι μόνο Ελλαδικό, είναι διεθνές, αλλά στην Ελλάδα έχει παραγίνει. Είναι το φαινόμενο των fake news, των πλαστών ειδήσεων. Πότε διαβάζουμε ότι υπάρχει κατάρρευση των δημόσιων οικονομικών και των εσόδων, πότε ότι οι δανειστές μας είναι δυσαρεστημένοι με την αναδιανομή του πλεονάσματος και θα μας βάλουν χέρι, θα μας μαλώσουν. Πότε ότι δεν υπάρχει πλεόνασμα, πότε ότι υπάρχει πρόβλημα και δε θα πάρουμε την υποδόση των 800 εκατ. που την παίρνουμε αυτές τις μέρες. Πότε ότι η τρίτη αξιολόγηση τινάζεται στον αέρα. Όλες αυτές οι ειδήσεις, συσσωρευμένες, για να κρατήσουν, να δημιουργήσουν ένα κλίμα, μέχρι να διαψευστούν, συνήθως την επόμενη ημέρα από αυτήν στην οποία τυπώνονται και κοσμούν πρωτοσέλιδα. Και βεβαίως για να διαπιστωθεί την επομένη ότι και το πρόγραμμα εξελίσσεται κανονικά και η χώρα πιάνει τους στόχους της και ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο πολύ καλύτερο από κάθε άλλη φορά πριν από κρίσιμες αξιολογήσεις. Άρα, θα ήθελα να πω ότι εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε το φαινόμενο των fake news. Έχουμε το φαινόμενο των desperate news, δηλαδή των απελπισμένων ειδήσεων. Δεν είναι απλώς ψευδείς ειδήσεις. Είναι απελπισμένες ειδήσεις, γιατί δεν υποδηλώνουν τίποτα άλλο, παρά την απελπισία ενός συστήματος εξουσίας που προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή της στις πλατιές λαϊκές μάζες, διασπείροντας ψευδείς ειδήσεις. Και όταν διαπιστώνει ότι η διαστρέβλωση δεν αποδίδει καρπούς στα οικονομικά, τότε αποκαλύπτει χολέρες και πανούκλες στα νοσοκομεία και τρελές συριζαίες που πετάνε εικονίσματα από τα γραφεία του υπουργείου Παιδείας.

Αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα, δυστυχώς. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εμείς, όμως, σε αυτήν την πραγματικότητα, την πλαστή, γυρνάμε την πλάτη. Δε μας απασχολεί. Και κοιτάμε μπροστά. Κοιτάμε μπροστά συνομιλώντας με τις υγιείς δυνάμεις, τις παραγωγικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, με τους ανθρώπους που παράγουν και δημιουργούν, προσπαθώντας να στήσουμε μαζί τους μία σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης. Δε μας ενδιαφέρει να ασχοληθούμε ούτε να απαντάμε, αλλά ούτε και να ασχοληθούμε με αυτήν τη μιζέρια. Διότι, αυτό που μας ενδιαφέρει, κυρίως, είναι αυτό που σας είπα στην αρχή. Να σφυρηλατήσουμε, να χτίσουμε μαζί το πλαίσιο εκείνο, τα θεμέλια εκείνα πάνω στα οποία, για να μιλήσω και με όρους μηχανικού, θα συγκροτηθεί η νέα εποχή, το νέο μοντέλο παραγωγής και ανάπτυξης στη χώρα μας που πρέπει να είναι δίκαιο, πρέπει να καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες και πρέπει να βλέπει τις μεγάλες δυνατότητες, τις αναξιοποίητες δυνατότητες που έχει αυτός ο τόπος και ιδιαίτερα τις δυνατότητες στους νέους ανθρώπους να μπορέσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς σε αυτόν τον τόπο».

 

 

 

Please follow and like us:
0

Comments are closed.

Powered by themekiller.com