Ηλιθιότητας Εγκώμιο ή … για τις Ακατανίκητες Συμπαντικές Δυνάμεις

0

Έγραφε κάποτε ο Μάρκος Βαμβακάρης «Πόσες κλωτσιές έχεις να φας/που πάντα νταϊλίζεις/και στα καλά καθούμενα/κορόιδο/όλο τον κόσμο βρίζεις». Η αλήθεια είναι πως, κατά κανόνα, ο στίχος αγγίζει τη δημοσιογραφία άλλης δεξιάς εφημερίδας, χαμηλότερου –πανθομολογούμενα– επιπέδου κιτρινισμού.

Ωστόσο, η απρέπεια του σκιτσογράφου της «Κ» την ημέρα που ο δικός μας «φτωχός και μόνος καουμπόι» έφυγε από κοντά μας υπερβαίνει τα εσκαμμένα. Ο γράφων θεωρεί εαυτόν καντιανό, όσο και αν η Αριστερά με τον Immanuel μάλλον έχουν χωρισμένα τα τσανάκια τους, ωστόσο δεν μπορεί παρά να αφεθεί στο θυμικό, δεδομένων των συνθηκών.
– Ποιος είστε, τάχα, κύριε (αρνούμαι να λάβω στη γραφίδα μου το όνομά σας) εσείς που διεκδικείτε το ‘ego te absolvo’ εκ προοιμίου για κάθε χοντράδα που το πενάκι σας θα σκαρφιστεί;
– Το αδίκημα της περιύβρισης νεκρού το γνωρίζει ο ειδησεογραφικός οργανισμός στον οποίον θητεύετε, προπαγανδίζοντας το γκρινιάρικο φιλελεύθερο αφήγημα (που βασικά συνοψίζεται στη θέση «πότε θα φύγουν οι άπλυτοι, να αρχίσουμε να ξανατρώμε…»);
– Ποιος νομίζετε ότι σας επιτρέπει, στο όνομα ποιας ελευθεροτυπίας και ποιας –άραγε– ελευθερίας της έκφρασης, να ισοπεδώνετε την ηθική υπόσταση, τη μνήμη και το έργο ενός καλλιτέχνη που έχει περάσει πια στη γειτονιά των αιωνίων, ένθα πάσα λύπη απέδρα;
Δεν αντιλαμβάνομαι ούτε το μύθευμα που ξεκίνησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απ’ τα γνωστά φιλελεύθερα διανοούμενα(sic) trolls περί «στόχευσης Τσίπρα»… Σε τελική ανάλυση θα είχατε διανοηθεί να στοχεύσετε τη Νέα Δημοκρατία καπηλευόμενος τον θάνατο ενός δεξιού καλλιτέχνη (π.χ. Άννα Συνοδινού); Ή –για να το προχωρήσω– θα εξαπολύατε επίθεση στη ΝΔ καπηλευόμενος τον θάνατο Μπακογιάννη, ο οποίος λειτουργεί περίπου ως talisman για τη συνείδηση του μέσου δεξιού;
Ο θάνατος είναι το μόνον άφευκτο στοιχείο της ζωής, ο θάνατος και η ηλιθιότητα. Και αν τον πρώτο τον νικά η μεν θρησκεία με εσχατολογικά αφηγήματα, η δε Αριστερά με τον αγώνα για δικαιοσύνη, κοινωνική αλληλεγγύη και πρόοδο με ελευθερία και δημοκρατία, τη δεύτερη … ουδείς μπορεί να την υπερκεράσει.
Είναι, βλέπετε, μια ακατανίκητη συμπαντική δύναμη…

Εκ της Διαχείρισης.

Please follow and like us:
0

Comments are closed.

Powered by themekiller.com